Na początku podchodziłem do hipnozy z dużą rezerwą. Nie miałem wcześniejszych doświadczeń z tą metodą, a moje wyobrażenia opierały się głównie na zasłyszanych historiach i popularnych mitach. Nie wiedziałem, czy oznacza ona utratę kontroli, wyłączenie świadomości, albo wejście w jakiś niezwykły stan dostępny tylko dla szczególnie podatnych osób.

Pierwsze doświadczenie szybko obaliło te wyobrażenia. Nie straciłem świadomości ani wpływu na to, co się działo. Mogłem mówić, obserwować swoje reakcje i decydować, za czym chcę podążyć. Myślenie nie zniknęło, ale przestało zajmować całą przestrzeń. Uwaga stała się bardziej skupiona, wyobrażenia wyraźniejsze, a to, co wcześniej przede wszystkim analizowałem, mogłem poznać również poprzez emocje, odczucia z ciała i bezpośrednie doświadczenie.

Zaskoczyło mnie to, że zacząłem rozpoznawać w hipnozie elementy, które pomagały mi już wcześniej: skupienie uwagi, kontakt z ciałem, wykorzystanie wyobraźni, metafory i symbolu. Zrozumiałem, że siła tych wcześniejszych metod nie wynikała z samej przekazywanej wiedzy czy ćwiczeń. Kluczem było to, że pozwalały mi nie tylko pomyśleć coś nowego, lecz także poczuć, jak to jest widzieć siebie i własną sytuację z zupełnie nowej perspektywy.

To właśnie wtedy połączyły mi się kropki. Hipnoterapia zebrała te elementy w świadomie prowadzoną metodę, która ma ramy, a jednocześnie zostawia miejsce na indywidualność. Nie wymagała porzucenia racjonalnego myślenia. Pozwalała przejść od samego rozumienia do sprawdzenia, co dzieje się, kiedy nowa perspektywa staje się czymś więcej niż tylko przekonującą myślą.